Tuesday, April 4, 2017

நாணயம்(சிறுகதை)

ஞாயிற்று கிழமை மாலை ஶ்ரீநிவாசர் கோவிலின் வாசலில் வந்து நின்ற ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கினாள் மைதிலி.  "பஜகோவிந்தம்" என்று ஒலிபெருக்கி பாடிக் கொண்டிருந்தது. வலது கையில்  பிடித்திருந்த புடவையின் தலைப்பை கீழே விட்டாள் மைதிலி.  கொசுவத்தை உதறி சரி செய்து கொண்டாள்.    சிகப்பு நிறத்தில்  பச்சை பார்டர் கொண்ட அந்த மைசூர் சில்க் புடவை அவளுக்கு மிகப் பிரியமானது.

 ஆட்டோவிற்கு பணம் கொடுத்துவிட்டு பேண்டின் பின் பாக்கெட்டில் பர்சை வைத்த அவள் கணவன் நந்தகோபால், "என்னிக்கு புடவைய அட்ஜஸ்ட் பண்ணி முடிப்பேனு சொல்லு, உள்ள போலாம்," என்றான்.

அவனை முறைத்துவிட்டு செருப்புகளைக் கழற்றும் போது, "அக்கா...." என்று  பின்னால் குரல் கேட்க, திரும்பினாள்.   பாவாடை சட்டை அணிந்த பெண் ஒருத்தி கையில் கூடையுடன் நின்றிருந்தாள்.  அந்த கூடை முழுவதும் துளசி மாலைகள்.  அந்த பெண்ணிற்கு பன்னிரெண்டு, பதிமூன்று வயது இருக்கலாம்.

" பெருமாளுக்கு துளசி மாலை வாய்ங்கக்கா," துளசி மாலையை முழம் போட்டு காண்பித்தாள்.

" தாயாருக்கு தாமரை பூ வாய்ங்கக்கா,"  இன்னொரு பாவாடை சட்டை பெண் எங்கிருந்தோ திடீரென்று தோன்றினாள். முதலில் பார்த்த பெண் ஜாடையில் தான் இருந்தாள்.  ஆனால் அவளை விட வயதில் சின்னவளாய் தெரிந்தாள். அவள் வலது கையில் தாமரைப் பூ.   இடது கையில் இருந்த மூங்கில் தட்டை இடுப்பில் ஒட்ட வைத்து பிடித்திருந்தாள்.  அந்த மூங்கில் தட்டில் பெரிதும் சிறிதுமாய் தாமரைப் பூக்கள்.

நந்தகோபால் மைதிலியின் பக்கத்தில் வந்து ரகசியமாய் சொன்னான்.

"பதினெட்டு வயசு பொண்ணுக்கு அம்மா நீ .  உன்னை பாத்து மாமினு கூப்டாம அக்கானு கூப்படறா. கட்டாயமா இந்த பசங்ககிட்டேந்து நீ பூ வாங்கி தான் ஆகணும்."

"உங்கள கோவிலுக்கு கூட்டிண்டே வந்திருக்கக் கூடாது," என்று சொல்லிவிட்டு துளசி மாலையையும், தாமரைப் பூவையும் வாங்கிக் கொண்டாள்.

"நீங்க ரெண்டு பேரும் அக்கா, தங்கையா?" பர்ஸிலிருந்து பணத்தை எடுத்தபடியே கேட்டான் நந்தகோபால்.

"ஆமாம் சார்," என்றாள் துளசி மாலை விற்ற பெண். நந்தகோபாலிடமிருந்து பணத்தை வாங்கிக் கொண்டாள்.   தன் பங்கு பணத்தை சுருக்குப் பையில் போட்டுக் கொண்டு, தங்கையிடம் அவளுடைய பங்கை நீட்டினாள்.  அதுவும் ஒரு சுருக்குப் பையை அவிழ்த்து பணத்தைப் போட்டுக் கொண்டது.

"உள்ள கூட்டம் இருக்கா?"

"கூட்டம் இருக்கும்.  நீ டிக்கெட் வாய்ங்க்கினு போ சார்," சொல்லிவவிட்டு, "வாடி போலாம்," என்று தன் தங்கையை அழைத்துக் கொண்டு போனாள்.

அந்த பெண் சொன்னது போல் ஶ்ரீநிவாசர் சன்னதியில் கூட்டம் இருந்தது.

"நான் டிக்கெட் வாங்கிண்டு வரேன்," என்று கிளம்பினவனை தடுத்தாள் மைதிலி.

"எல்லா கோவில்லயும் டிக்கெட் வாங்கிண்டு ஈசியா போய் சேவிச்சுட்டு வந்துடறோம்.  ஒரு நாளைக்காவது கூட்டத்துல நின்னு சேவிப்போம்."

"நமக்கு முன்னாடி அட்லீஸ்ட் ஒரு இருவத்தஞ்சு பேராவது இருப்பா. ஹாஃப் அன அவர் ஆகும் நம்ம சேவிக்கறதுக்கு."

" இப்ப என்ன அவசரம்?

டிக்கெட் வாங்கும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு மைதிலியுடன் நிதானமாய் வரிசையில் நின்றான் நந்தகோபால்.  கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நகர்ந்து ஒரு வழியாக அவர்கள் சன்னதிக்குள் சென்றனர்.  வலது பக்கம் பெண்கள் வரிசையில் அவள் நிற்க, நந்தகோபால் இடது பக்கத்தில் ஆண்கள் வரிசையில் நின்று கொண்டான்.  ஶ்ரீ நிவாசர் நீல நிற பட்டு வஸ்த்திரத்தில் மனதைக் கொள்ளைக் கொண்டார்.  மல்லியும், துளசியும், சாம்ந்தியும் வஸ்த்திரத்தின் மேல் அழகாய் சாத்தப்பட்டிருந்தன.  மைதிலி அர்ச்சகரிடம் துளசி மாலையைக் கொடுத்தாள்.  அவள் கொடுத்த துளசி மாலையையும் மற்றவர்கள் கொடுத்த புஷ்பங்களையும் பெருமாளுக்கு சாத்திவிட்டு, அர்ச்சகர் பெருமாளுக்கு தீபாராதனை காட்ட "கோவிந்தா, கோவிந்தா" என்று சிலர் கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டனர்.  தீபாராதனை தட்டுடன் அவர் ஒவ்வொருவரிடமும் வர, கற்பூரத்தைக் கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டு தட்டில் சில்லறைகளையும், நோட்டுகளையும் போட்டனர்.  நந்தகோபால் நூறு ரூபா தாள் ஒன்றைப்  போட்டு விட்டு கைகளைக் கூப்பி பெருமாளை சேவித்தான்.  தீர்த்தம், சடாரி முடிந்து கூட்டம் கலைந்து செல்கையில், அர்ச்சகர்  ஒரு பெரிய தேங்காய் மூடியையும், நான்கு வாழைப் பழங்களையும்  நந்தகோபால் கையில் கொடுத்தார். அவைகளை கையில் பிடிக்க முடியாமல் திண்டாடிக் கொண்டே சன்னதியை விட்டு வெளியே வந்தான் நந்தகோபால்.

"இங்கயே நில்லுங்கோ. ஒரு நிமிஷத்துல வரேன்," என்று மாயமாய் மறைந்தாள் மைதிலி.

ஐந்து நிமிடங்களில் மீண்டும் தோன்றினாள்.  அவள் கையில் வெள்ளை நிறத்தில் ஒரு கட்டைப் பை. அதில் சிகப்பு நிறத்தில் "பத்மாவதி சமேத ஶ்ரீ நிவாசர் ஸ்வாமி தேவஸ்தானம்" என்று எழுதியிருந்தது.

"இங்க புக் கடைல வித்துண்டுருந்தான்," என்ற படியே பையை திறந்து காட்டினாள்.

மெதுவாக கையில் இருந்தவைகளை பையின் உள்ளே வைத்தான் நந்தகோபால்.  இருவரும் தாயார் சன்னதி நோக்கி நடக்கையில், "இது ரொம்ப மோசம்," என்றாள் மைதிலி.

"எது மோசம்?"

"நிறைய பேர் தட்டுல பத்து ரூபா, இருவது ரூபா போட்டா.  அவாளுக்கு எல்லாம் கொஞ்சம் துளசிய கிள்ளிக் குடுத்துட்டு, நீங்க நூறு ரூபா போட்டதனால உங்களுக்கு மட்டும் அள்ளிக் குடுத்துட்டார் அந்த அர்ச்சக ஸ்வாமி."

"பெருமாள சேவிக்காம தட்டுல எல்லாரும் எவ்ளோ பைசா போடறானு பாத்துண்டு இருந்தயா?"

"பெருமாளையும் சேவிச்சேன், தட்டையும் பாத்தேன்."

தாயார் சன்னதியின் வரிசையில் நின்றார்கள்.

" பெருமாளுக்கு முன்னாடி எல்லாரும் சமம்னா, நூறு ரூபா போட்ட உங்களுக்கு கை நிறைய கொடுத்த மாதிரி  எல்லாருக்கும் கொடுத்துருக்கணும்.  இல்லயா, பத்து ரூபா இருவது ரூபா போட்டவாளுக்கு ஒண்ணுமே கொடுக்காத மாதிரி உங்களுக்கும் ஒண்ணுமே கொடுத்திருக்கக் கூடாது. "

"என்ன தான் சொல்ல வர? தட்டுல பைசா....."

"பேசறதுனா பின்னால போய் பேசிட்டு வாங்க.  கோவில்ல வந்து தொணதொணனு...."என்று நந்தகோபாலுக்கு பின்னாடி இருந்த பெரியவர் கூற, நந்தகோபால் வாயை மூடிக் கொண்டான்.

கூட்டம் நகர மைதிலியுடன் தாயார் சன்னதியின் உள்ளே சென்றான். கையில் இருந்த தாமரைப் பூவை அர்ச்சகரிடம் கொடுத்தாள் மைதிலி.   அந்த புஷ்பத்தை தாயாரின் வலது திருக்கையில் அழகாய் வைத்தார்.  தீபாராதனை முடிந்து தட்டுடன் அர்ச்சகர் தட்டுடன் வர, நந்தகோபால் பர்சை குடைந்தான்.  எல்லாம் நூறு ரூபாய் நோட்டுகளாய் இருந்தன. சில்லறை காசுகள் நிறைய இருந்த போதிலும், அதை போடுவதற்கு அவன் மனம் ஒப்பவில்லை.  நூறு ரூபாய் நோட்டு ஒன்றை எடுத்தான்.  மைதிலியைப் பார்த்தான்.  தயங்கியபடியே  தட்டில் மெதுவாய் நூறு ரூபாயை வைத்தான்.  வந்தவர்கள் கலைந்து செல்ல அர்ச்சக ஸ்வாமி புஷ்பங்களையும், பழங்களையும் நந்தகோபால் கையில் கொடுக்க, நந்தகோபால் மீண்டும் திண்டாடியபடியே வெளியே வந்தான்.

"அந்த பைய காமி."  மைதிலி பையைக் காண்பிக்க கையில் இருந்த எல்லாவற்றையும் உள்ளே வைத்தான்.

" கோவில்ல வந்து ரொம்ப பாலிடிக்ஸ் பண்ற.  எனக்கு பைசா போடறதா வேண்டாமானே தெரியல."

"உங்களுக்கு பக்கத்துல இருந்தவர் இருவது ரூபா போட்டார். அவருக்கு ஒண்ணும் கொடுக்கல.
எங்க போனாலும் பைசா இருக்கறவனுக்கு தான் மதிப்பு.  பெருமாளும் பைசா இருக்கறவாள தான் மதிக்கறார்."

ராமர் சன்னதியைப் பார்த்ததும் நந்தகோபால் பாண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த பர்சை உருவினான். அதிலிருந்த ஐந்து ரூபா நாணயத்தை அவளிடம் கொடுத்தான்.

"அம்மா தாயே, உன் கிட்ட சில்லறை இருந்தா தட்டுல போடு. இல்லனா இந்த இத போடு. என்னை ஆள விடு," என்றபடியே அவளிடம் ஐந்து ரூபாய் நாணயத்தைக் கொடுத்தான்.

ராமர் சன்னதியில் கூட்டம் இல்லை.  ஆறு பேர் மட்டுமே இருந்தனர்.  அவர்களுடன் நின்று கொண்டு ராமரை சேவித்தார்கள்.  அர்ச்சகர் தட்டை  ஒவ்வொருவரிடமும் காண்பித்துக் கொண்டிருக்க, ஐந்து ரூபாய் நாணயதைக் கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டாள். இருந்த ஆறு பேரில்  ஒருவர் கூட தட்டில் பைசா போடவில்லை.  மைதிலிக்கு மனம் அடித்துக் கொண்டது.  தான் மட்டும் போட்டால் தனக்கு ஏதாவது கொடுத்து விட போகிறார் என்று நினைத்து, அந்த ஐந்து ரூபாய் நாணயத்தை தட்டில் போடாமலே விட்டாள்.  தீர்த்தம், சடாரி முடிந்தது.  அர்ச்சகர் கிள்ளிக் கொடுத்த துளசியை வாங்கும் போது  அவள் கையில் இருந்த ஐந்து ரூபாய் நாணயம்  "ட்ணங்" என்ற சத்தத்துடன் கீழே விழ்ந்து உருண்டு ஒடியது.  கீழே குனிந்து நாணயத்தை தேடினாள். அது போன திசை தெரியவில்லை. நந்தகோபாலையம், மைதிலியையும் தவிர வந்திருந்தவர்கள் சன்னதியை விட்டு வெளியேற  மீண்டும் தலையை குனிந்து நாணயத்தை தேடினாள் மைதிலி.

"உன் காலுக்கு கீழ இருக்கு பாருமா," என்றார் மைதிலியிடம் அர்ச்சகர்.

இருந்த இடத்திலிருந்து சற்று நகர்ந்து கீழே பார்த்தாள் மைதிலி.  அவளின் ஐந்து ரூபாய் நாணயம் கீழே உட்கார்ந்திருந்தது.   குனிந்து அதை எடுத்தாள்.

"ரொம்ப தாங்க்ஸ்," என்றாள் அர்ச்சகரிடம்.  நந்தகோபாலைப் பார்த்து தலையசைத்து  "போலாம்" என்றாள்.  அவர்கள் வெளியே செல்ல எத்தனிக்கையில், "கொஞ்சம் இரும்மா" என்றார் அர்ச்சகர்.

ராமர் அணிந்திருந்த கதம்ப மாலையை எடுத்தார். சீதையின் பாதத்தில் இருந்த ரோஜா பூவை எடுத்தார்.  அங்கே தட்டில் இருந்த இரண்டு ஆரஞ்சு பழங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு மைதிலியிடம் வந்தார்.  "இந்தாம்மா..." என்று அவளிடம் எல்லாவற்றையும் தந்தார்.  அவற்றை வாங்கிக் கொண்டாள்.  இந்த முறை ஐந்து ரூபாய் நாணயம் கீழே விழாமல் பத்திரமாய் அவள் கையில் இருந்தது.











Saturday, March 11, 2017

சாந்தி,சாந்தி....

இந்த வெள்ளிகிழமை சனிக்கிழமை வந்தாலே கறிகாய்கள் வாங்க வேண்டும் என்று மண்டைக்குள் நண்டு பிராண்டும்.  வேறு கிழமைகளில் வாங்குவதற்கு நண்டு பிராண்டாதா என்று சந்தேகம் கொள்பவர்களுக்கு,  வெள்ளிகிழமை சனிக்கிழமைகளில் மட்டுமே எங்கள் வீட்டில் அருகில் இருக்கும் கடைகளில் கறிகாய்கள் ஃப்ரெஷ் ஆக இருக்கும்.  உங்கள் சந்தேகத்தை தீர்த்தது என் பாக்யம். இனி கதைக்கு வருவோம்.  நேற்று வெள்ளிகிழமை நண்டு பிராண்ட, பையை தூக்கிக் கொண்டு இந்தியன் க்ராஸரி சென்றேன். க.பருப்பு, து.பருப்பு, உ.பருப்பு, து.பருப்பு, கடுகு, மிளகு, சீரகம், உப்பு,ப புளி இவைகளை வாங்காமல்  வேறு  ப்ரொவிஷன்சை வாங்கி விட்டு, கறிகாய்கள் இருக்கும் பக்கம் வந்தேன்.  கத்தரிக்காயை ஆராய்ந்து வாங்கிக் கொண்டிருக்கையில் என் பின்னால்  ஒரு இந்திய குடும்பம் கசமுச என்று எதோ அவர்கள் பாஷையில் பேச, கத்தரிக்காயை ஆய்வு செய்வதை நிறுத்தி விட்டு  அவர்களை கவனித்தேன். சற்று வயதான கணவன், மனைவி, மற்றும் அவர்களின் பெண்.  அந்த பெண் காலேஜ் செல்லும் வயதில் தோற்றமளித்தாள்.  நான் மேலும் ஆராய்வதற்குள் அவர்கள் வேறு பக்கம் நகர்ந்து விட்டனர்.  நானும் கத்தரிக்காயிலிருந்து வெண்டைக்காய்க்கு நகர்ந்து விட்டேன்.  வெண்டைக்காயை வாங்கி முடித்து பாவக்காய்க்கு வருகையில் மீண்டும் என் பின்னால் கசமுசா சத்தம்.  அதே குடும்பம்.  அந்த பெண்ணின் தந்தை என்னை நோக்கி வர, அந்த  பெண் "டாட் டாட்" என்று மெல்லிய கூச்சலிட்டது.  தந்தை பெண்ணிடம் சென்று ஏதோ பேசிவிட்டு வருவதற்குள், நான் பில் பண்ணுவதற்கு வரிசையில் நின்றேன்.  அந்த தந்தை மீண்டும் என்னை நோக்கி வந்தார்.  "டாட்" என்று கூப்பிட்டு விட்டு அந்த பெண் கடையை விட்டு வெளியே சென்று விட்டது.  என்னை நோக்கி அவர் வந்தார். பார்ப்பதற்கு என் பெரியப்பா போல் உயரமாக, தலை நரைத்து, கண்ணாடி அணிந்து, கம்பீரமாக இருந்தார்.  என்னைப் பார்த்து கை கூவித்தார்.  நிச்சயமாக, சத்தியமாக எதற்காக என்னைப் பார்த்து கைகூவித்தார் என்று  புரியவில்லை.  அவரையே "பே" என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது "ஆர் யூ மலையாளம்..." என்று ஆரம்பித்தவரை பாதியில் தடுத்தேன்.  நிற்க:  என்னைப் பார்த்து "நீங்க மலையாளியா" அல்லது "நீங்க நார்த் இந்தியனா..." என்று கேட்டால் மூக்குக் மேல் கோவம் வரும்.  ஒரு சுத்த தமிழ்ப் பெண்ணைப் பார்த்து இதே போல் கேள்வி கேட்டால் மூக்குக் மேல் கோவம் என்ன, எல்லாம் தான் வரும்.  இனி படிக்க:  "ஆர் யூ மலையாளம்...." என்று ஆரம்பித்தவரை பாதியில் தடுத்து விட்டு " ஐ அம் நாட் அ மலையாளி " என்று கோவமாக சொல்ல நினைத்தேன்.  என் பெரியப்பாவைப் போல் இருந்ததால் கோவத்தை காற்றில் பறக்கவிட்டு "ஐ அம் நாட் அ மலையாளி " என்று சாதரணமாக சொன்னேன்.  அடுத்த கேள்வி வந்தது அவரிடமிருந்து.  "இன் மலையாளம் மூவிஸ்....." என்று ஆரம்பித்தவரை மீண்டும் தடுத்தேன்.    "ஐ டோண்ட் நோ எனிதிங் அபொளட் மலையாளம் மூவிஸ்," என்றேன் சாதாரணமாக.  பில் பண்ணுவதற்கு எல்லாவற்றையும் எடுத்து வைத்தேன்.  என் சொந்தமில்லாத பெரியப்பா என்னை விடுவதாக இல்லை.  அடுத்து அவர் கேட்ட  கேள்வியில் எல்லாம்  மாறியது.  "பை எனி சான்ஸ் ஆர் யூ மலையாளம் அக்ட்ரஸ் சாந்தி க்ருஷ்ணா? இஃப் சோ கேன் ஐ கெட் அன் ஆட்டோகிராஃப்....?" ஒரு நிமிஷம் அப்படியே ஷாக்கா ஆயிட்டேன்.  அடுத்த நிமிடம் இடம், பொருள், ஏவல் மறந்து வாய் விட்டு சிரித்தேன்.  பில் பண்ணிக் கொண்டிருந்த அந்த ஹிந்தி சிப்பந்தி என்  சிரிப்பை பார்த்து ஷாக் ஆனது இந்த கதைக்கு தேவையில்லாத விஷயம்.  ஒரு வழியாக சிரித்து முடித்து நிதானத்திற்கு வந்து என் சொந்தமில்லாத பெரியப்பாவிடம் "ஐ யூஸ்ட் டூ கெட் தட் எ லாட்.  பட் ஐம் நாட் சாந்தி க்ருஷ்ணா,"  என்றேன்.   அவர் சிரித்து தலையாட்டி விட்டு சென்றுவிட்டார்.  இந்த கேள்விக்கு பயந்து தான் அவர் பெண் வெளியே போய் விட்டது போல்.   பில்லிங்கை முடித்து விட்டு கிளம்புகையில் என் மனதில் சாந்தி க்ருஷ்ணா வந்து உட்கார்ந்து கொண்டார்.  சென்னையில் இருக்கும் வரை பல பேர் என்னை சாந்தி க்ருஷ்ணா ஜாடையில் நான் இருப்பதாக கூறியதுண்டு.  காலேஜ் நாட்களில், கஞ்சி போட்ட காட்டன் சாரியும், கண்ணாடியும் அணிந்த என் ந்யூமரிக்கல் அனாலிஸில் ப்ரொஃப்ஸர் என்னை சாந்தி க்ருஷ்ணா என்று  அழைத்தது நினைவுக்கு வந்தது.  அந்த நினைவுகளுடனே காரில் ஏறினேன்.  வீட்டிற்கு சென்றேன்.  அடுத்த வெள்ளிகிழமை நண்டு பிராண்டுவதற்காக காத்திருந்தேன் என்று இந்த கதையை இத்துடன் முடித்திருக்கலாம்.  நினைத்தது எல்லாம் நடந்து விட்டால்......குறு குறு மனதுடன் வீட்டிற்கு வந்தேன்.  க்ராஸரி பேக்குகளை தூக்கிப் போட்டேன்.  ஹாண்ட் பேக்கை திறந்து ஃபோனை எடுத்து சாந்தி க்ருஷ்ணாவை கூகுளில் தேடலாம் என்று நினைக்கையில்.....உங்களுக்கு ஒரு பழமொழி தெரியுமா..."அவசரத்தில் கையை விட்டால் அண்டாவுக்குள் கூடக் கை நுழையாது". அதே போல் அவசரத்தில் என் கை ஹாண்ட்பேக்கிற்குள் நுழையவில்லை.  ஹாண்ட் பேக்கை அப்படியே போட்டுவிட்டு, லேப்டாப்பை எடுத்து வைத்துக் கொள்கையில், வந்தான் என் மகன்.  

"அம்மா, கடையிலேந்து என்ன வாங்கிண்டு வந்த?" 

"கத்திரிக்காய்...." . லேப்டாப்பில் பாஸ்வேர்ட் அடித்தேன்.

"அம்மா...." கத்தல்.

"வாட் டி ட் யூ பை ஃபார் மீ?" மகள்

"பாவக்காய்...."கூகுளில் சாந்தி க்ருஷ்ணா அடித்தேன்.

"ஆர் யூ சீரியஸ்?" 

"ஐ ம் வெரி சீரியஸ். பி க்வைட் போத் ஆஃப் யூ," என்று கத்தின கத்தலில் ரெண்டும் காணாமல் போனது.

கூகுளில் வந்த சாந்தி க்ருஷ்ணா ஃபோட்டோவைப் பார்த்து அதிர்ந்தேன்.  சற்று குண்டாய், புஸ் புஸ் கன்னங்களுடன், பன்னீர் புஷ்பங்களில் ஒல்லியாய் பார்த்த சாந்தி க்ருஷ்ணாவா இது என்று வியக்க....சாரி அதிர்ச்சி அடைய வைத்தார்.
 நான் என்னவோ என் சொந்தமில்லாத பெரியப்பா என்னை சாந்தி க்ருஷ்ணா என்று சொன்னவுடன், அந்த காலத்தில் இருந்தது போலவே இப்பொழுதும் இருக்கிறேன் என்று புளகாங்கிதம் அடைந்தேனே.  அவர் எந்த சாந்தி க்ருஷ்ணாவை சொன்னார் என்று தெரியவில்லையே.  புஸ் புஸ் சாந்தி க்ருஷ்ணாவா, பன்னீர் புஷ்பங்கள் சாந்தி க்ருஷ்ணாவா? சும்மா கிடந்த சங்கை ஊதி கெடுத்து விட்டாரே?  இனி என் சொந்தமில்லாத பெரியப்பாவை கண்டு என் சந்தேகத்தை தீர்க்கும் வரை என் மனதில் சாந்தி இல்லை..



Sunday, January 29, 2017

ராஜ்காட் (சிறுகதை)

மே மாத சென்னை வெய்யில் எவ்வளவோ மேல்.  மத்தியானப் பொழுதுகளில் சுட்டெறிக்கும்.  அந்தி சாய சாய வெய்யில் கடுமை குறைந்து, கடல் காற்று இதம் தரும்.  ஆனால் மே மாத புது தில்லி வெய்யில் அப்படி அல்ல. விடியற்காலையில் சுட்டெரிக்க ஆரம்பித்து இரவு வரை சுட்டுக் கொண்டே இருக்கும். காற்று என்பது பெயருக்குக் கூட இராது.    அந்த மே மாத மத்தியான வெய்யிலில் தீபிகாவும் அவள் கணவரும், இரண்டு குழந்தைகளும் புது தில்லியை சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

குதூப் மினாரை  திறந்த வாய்  மூடாமல் அண்ணாந்து பார்த்து, ஃபோனில் புகைப்படம் எடுத்துக்  கொண்டிருந்த போது,  தீபிகாவிற்கு தலை கிறு கிறு வென்று சுற்ற ஆரம்பித்தது.  அவள் கீழே விழ போக, நடிகர் ஜீவா ஜாடையில் இருந்த அவளின்  கணவர் அவளைத்  தாங்கிப் பிடித்து,  பக்கத்தில் இருந்த கட்டிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.  அந்த கட்டிடத்தில் இருந்த திண்ணைப் போல் ஒன்றில் அவளை உட்கார வைத்து, தண்ணீர் பாட்டிலை நீட்டினார்.  பாட்டிலை வாங்கிய தீபிகா மடக், மடக் என்று தண்ணீர் குடித்தாள். இடக்கையில் படிந்திருந்த சுடிதாரின் துணியில், தண்ணீர் குடித்த வாயையும், வேர்வை வழியும் முகத்தையும் துடைத்துக் கொண்டாள்.  தலைச் சுற்றல் விடைப் பெற்று போயிருந்தது.   ஒரு பெரிய பெருமூச்சுடன் தீபிகா  பாட்டிலை முடுகையில் அவள் கணவர்,

"அப்பவே முரளி சொன்னான்...  மே மாசம் டில்லில வெய்யில் பிச்சு வாங்கும், ஃபிப்ரவரி, மார்ச்ல போங்கன்னான்.  நீ கேட்டயா? இந்த  மண்டைய பொளக்கற வெய்யில்ல , டில்லிய சுத்திப் பாக்க நம்மள தவிர யாரும் வரமாட்டா..."

ஃபிப்ரவரி, மார்ச்ல ஸ்கூல்ல லீவ் குடுப்பாங்களாமா...தீபிகா கேட்க நினைத்தாள்.  கேட்கவில்லை.   தொலைவில் மகனும், மகளும்  குதூப் மினாரை பார்த்து ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  அன்று குதுப் மினாரில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய அளவில் தான் கூட்டம் இருந்தது. அந்த கூட்டத்தில் ஒரு தமிழ் கூட இல்லையே என்று நினைத்தபடி கையில் இருந்த ஃபோனில் மணி பார்த்தாள்.  மணி மூன்று முப்.....

"அம்மா....," கத்திக் கொண்டே  மகன் ஒடி வந்தான்.  அவனைத் துரத்தியபடியே மகளும் ஒடி வந்தது.   பதினொரு வயதான தீபிகாவின் சீமந்த  புத்திரன் அவள்  கையில் இருந்த ஃபோனை பிடுங்கிக் கொண்டு, "குதூப் மினாருக்கு முன்னாடி உன்னை ஒரு ஃபோட்டோ எடுக்கறேன் வா.  வாட்ஸ் அப் டி.பி.யா போட்டுக்கலாம், " என்றான்.

இப்படி தான் தாஜ் மஹாலில்  அவளைப்  படம் பிடிக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அவளுக்கு  பின்னால்  இருந்த  இரண்டு வட இந்திய பாட்டிகளை படம் பிடித்திருந்தான்.

"ஒண்ணும் வேண்டாம். குடு ஃபோனை," அவனிடமிருந்து ஃபோனை வாங்கினாள்.

"அம்மா...தண்ணீ..." மகள் கேட்டது. அவள் கையிலிருந்த பாட்டிலை வாங்கி தண்ணீர் குடித்துவிட்டு, பாட்டிலை பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த அப்பாவிடம் தந்தது. அதன் "பாப்" தலையில் அணிந்திருந்த ஹேர் பாண்டை இரண்டு கைகளாலும் சரி செய்து கொண்டது.  தீபிகாவின் பக்கத்தில் அமர்ந்து அவளின் துப்பட்டாவால் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டது.

"அம்மா... அங்க தெரியறதே ஒரு கடை அதுக்கு போலாமா,"  தூரத்தில் தெரிந்த  கடையைச் சுட்டிக் காட்டி கேட்டது.

"டோரா, புஜ்ஜி பாக்கறவங்களை அந்த கடைல அலோ பண்ண மாட்டாங்களாம்.."  மகன் கேலி செய்தான்.

"வெவ்வேவே...." மகள் ஒழுங்கு காட்டியது.

தீபிகா  இரண்டு பேரையும் சமாதானம் செய்து, " இங்கேந்து எழுந்தா டேக்ஸி புடிச்சு நேரா ரூம் தான்.  இந்த வெய்யில்ல என்னால எங்கயும் அலைய முடியாது," என்றாள்.

கணவர் டென்ஷன் ஆனார்.  "என்ன விளையாடறியா நீ? ரூம்ல இருக்கறதுக்கா டில்லி வந்த?  இன்னும் நம்ம ராஜ் காட் பாக்கலை.  நாளைக்கு  ...."

"ராஜ் காட் அடுத்த தடவை போலாம். இப்ப ரூமுக்கு போலாம்."  ஹேண்ட் பாகைத் திறந்து கூலிங் கிளாஸை எடுத்து அணிந்து கொண்டாள். இந்த கூலிங் கிளாசை அப்பொழுதே போட்டுக் கொண்டிருந்தால் தலை சுற்றியிருக்காதோ....

 "அடுத்த தடவை எப்ப டில்லி வருவோமோ தெரியாது.  டில்லில எல்லாம் பாத்துட்டோம். ராஜ் காட் மட்டும் தான் பாக்கலை.  கிளம்பு. போய் பாத்துட்டு வருவோம்."   அவர் கை கொடுக்க, அந்த கையைப் பிடித்த படி தீபிகா எழுந்தாள்.

"காந்தி இருந்தாலாவது போய் பாக்கலாம்.  அவர் சமாதி எப்பவும் அங்கதான் இருக்க போறது.  நெக்ஸ்ட் டைம்...."

"சரி, நீ ரூமுக்கு போ.  நாங்க ராஜ் காட் போறோம்.   ராஜ் காட் போயிட்டு, பிர்லா மந்திர் போயிட்டு,  டின்னர் சாப்டுட்டு......" கணவர் அடுக்கிக் கொண்டே போக,  இப்பொழுது தீபிகா டென்ஷன் ஆனாள்.  இவர்கள் வரும் வரை ரூமில் என்ன பண்ணுவது, பாஷை தெரியாத ஊரில்  யாருடன் பேசிக் கொண்டிருப்பது.

"நான் இல்லாம பசங்கள தனியா நீங்க எப்படி மேனேஜ் பண்ணுவீங்க?"  கீழே விழுந்தாலும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை.  "உபர் புக் பண்ணுங்க."

கணவர் உபர் புக் பண்ண, தீபிகா வெய்யிலுக்கு பயந்து துப்பட்டாவை தலையைச் சுற்றி போட்டுக் கொண்டே  " இந்த நார்த் இந்தியன் லேடீஸ் எல்லாம் வெய்யிலேந்து தப்பிக்க தான் தலைய கவர் பண்ணிக்கறாங்க, இப்ப தான் தெரியறது," என்றாள்.

அவர்கள் குதூப் மினாரை விட்டு வெளியே வரவும், அவர்களின் உபர் வரவும் சரியாக இருந்தது.  கார் கதவை திறந்து ஏறுவதற்கு முன், அந்த காரின் கண்ணாடி ஜன்னலின் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டாள்.   அந்த உபர் டில்லி ராஜபாட்டையில் வேகமாய் சென்று கொண்டிருக்கையில், திடீரென்று தெரிந்த இந்தியா கேட்டைப் பார்த்து பிள்ளைகள் கூச்சலிட்டார்கள்.  முழுசாய் ஐம்பது நிமிடங்களுக்கு பிறகு ராஜ் காட்டை அடைந்தது உபர்.

"இதுவா ராஜ் காட்?" கேட்டுக் கொண்டே இறங்கினான் மகன்.   வீட்டின் முகப்பு தோற்றம் போல் நடுவே பாதை விட்டு, இரண்டு பக்கமும் காம்பவுண்ட் சுவர் இருந்தது.  காம்பபவுண்டு சுவரின் இரு பக்கமும் பெரிய கதவுகள் இருந்தன. அவை உள் பக்கமாய் திறந்து இருந்தது.   காம்பவுண்ட் சுவர் தாண்டி உள்ளே காந்தி சமாதிக்கு போகும் சாலை இருந்தது. அந்த சாலையின் இரண்டு பக்கங்களிலும் அமைந்த மரங்களும், புல் தரையும் ரம்மியமாய் இருந்தது.

"நான் கூட வெறும் சமாதி இருக்கும் நினைச்சேன்.  இப்படி காம்ப்வுண்ட் வால், கேட் எல்லாம் இருக்கும்னு நினைக்கலை," என்றாள் தீபிகா.  காம்பவுண்ட் சுவரின் ஒரு பக்கத்தில் "ராஜ்காட்" என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தது.    குழந்தைகளையும், கணவரையும் அதன் அருகே நிற்க வைத்து புகைப்படம் எடுத்தாள்.  பின் அவள் ஒரு செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டாள்.

"வரமாட்டேன், வரமாட்டேனுட்டு இப்ப செல்ஃபிலாம் எடுத்துண்டுருக்க?"  கதவை தாண்டி நடந்தபடியே கணவர் கேட்டார்.

"நீங்க யாரும் என்னை எடுக்கல. அதான் நானே எடுத்துண்டேன்."

கணவரும் குழுந்தைகளும் முன்னால் நடக்க, தீபிகா அக்கம் பக்கம் பார்த்தபடியே அவர்கள் பின்னால் நடந்தாள்.

 "அழகா ரோடு போட்டு, ரெண்டு சைடும் மரம் வைச்சு, நல்லா மெயிண்டைன் பண்ணிருக்காங்க.  ஆனா  காத்து  தான் வர மாட்டேங்கறது,"  என்றாள்.

"காந்தி சமாதி வந்திருக்கோம்.  காந்திய பத்தியும் கொஞ்சம் நினைச்சுண்டு வா..." என்றார் கணவர்.

அவருக்கு பதில் சொல்ல வாய் திறக்கையில் அவர்கள் எதிரே ஆண்களும் பெண்களுமாக பத்து பன்னிரெண்டு  வடக்கிந்தியர்கள் வந்து கொண்டிருந்தனர்.  பெண்கள் வலப்புறம் புடவை உடுத்தி,  இரண்டு கைகளிலும் நிறைய வளையல்கள் அணிந்து நெற்றியில் சிவப்பு நிற வட்ட வடிவ பொட்டிட்டு இருந்தனர்.  ஆண்கள் ஷர்ட்டும், ஜிப்பாவும் உடுத்தியிருந்தனர். ஹிந்தி அல்லாத வேறு ஒரு பாஷையில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.  அவர்கள் பேச்சுக்கு பக்க வாத்தியம் போல் அந்த பெண்கள் அணிந்திருந்த வளையல்கள் சப்தம் எழுப்பின.  இவர்களை கட்ந்து  போகையில், "நானும் டில்லி வந்ததுலேந்து பாக்கறேன், ஒரு தமிழ் கூட காணும்," என்றாள் தீபிகா.

"இப்ப யாராவது தமிழ்காரங்கள பாத்தா, அவங்களோட போய் பேச போறயா?" என்றார் கணவர்.

"பேசறதுக்கு இல்ல, ஊரு விட்டு ஊரு வந்து நம்ம தமிழ கேட்டா நன்னா தானா இருக்கும்."

மீண்டும் அவர்கள் எதிரே சிலர் வந்து கொண்டிருக்க, தீபிகா பின்னால் திரும்பி பார்த்தாள்.  அவர்கள் பின்னால் யாரும் வரவில்லை.

"எல்லாரும் பாத்துட்டு திரும்பி வந்துண்டு இருக்கா.  நம்ம இப்ப தான் போறோம்," என்றாள் தீபிகா.

"குதூப் மினார்ல ஒரு மணி நேரம் உக்காந்திருந்தா, இப்படிதான் ...." என்ற கணவரை முறைத்தாள்.

"அப்பா, அப்பா, இந்த பக்கம் லெஃப்ட்ல போணம்," என்று இடது பக்கம் சுட்டிக் காட்டினான் மகன். இடது பக்கத்தில் சிறிது தூரத்தில் குகை போல் ஒரு வளைவு தெரிந்தது.  அந்த வளைவை அடைந்தார்கள். அந்த வளைவின் கீழே பாதணிகள் வைப்பதற்கு என்று  சின்ன சின்னதாய் பெட்டிகள் கொண்ட அலமாரி ஒன்று இருந்தது.  அந்த அலமாரியைப் பார்த்ததும், காலில் மாட்டியிருந்த செருப்பைக் கழற்றி வைக்கையில் "இந்த வெயில்ல செருப்பு இல்லாம எப்படி நடக்கறது?"  என்று கேட்டாள் தீபிகா.

"நாங்க எப்படி நடக்கறோமோ அப்படியே நடந்து வா," என்று சொல்லிவிட்டு முன்னே போனார்.  இடது பக்கம் திரும்பியதும் கீழே பச்சை நிறத்தில் கம்பளம் விரிக்கப் பட்டிருந்தது.

"தீபிகா உனக்காக கார்பெட் போட்டிருக்காங்க, பாரு," என்றார் கணவர். குழந்தைகள் அவரைத் தள்ளிக் கொண்டு முன்னே சென்றன.

குனிந்த படியே பச்சை நிற கம்பளத்தில் கால் வைத்தாள் தீபிகா. பின்னர்  நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.   அவள் இருந்த இடத்திலிருந்து சிறிது தொலைவில் சதுர வடிவில் கறுப்பு  வண்ண சலவைக் கல்லாலான காந்தி சமாதி தெரிந்தது.  ஒரு நிமிடம் அப்படியே நின்றாள்.  அங்கு அந்த சமயம் அவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்கவில்லை. அந்த சமாதியின் அழகும், அங்கு நிலவிய அமைதியும் அவளை என்னவோ செய்தது. சமாதியின் மேல் வைத்த கண்ணை எடுக்காமல் முன்னே நடந்தாள். சமாதியின் அருகே வந்தாள்.  கணவரும் குழந்தைகளும் சமாதியை மெதுவாக வலம் வந்து கொண்டிருந்தனர்.  சமாதியின் மேல் பூக்களால் அலங்கரிக்கப் பட்டிருந்தது.  சமாதியின் ஒரு பக்கத்தில் ஒரு கண்ணாடி பெட்டிக்குள் தீபம் எறிந்து கொண்டிருந்தது.  சமாதியின் முன் பக்கத்தில் "ஹே ராம்" என்று ஹிந்தியில் எழுதியிருந்தது.  காந்தியின் கதை அவள் மனதில் ஓடியது. தலையைச் சுற்றி இருந்த துப்பட்டாவை அவிழ்த்தாள்.  கண்களில் அணிந்திருந்த கண்ணாடியைக் கழட்டினாள். ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போது, அவளும் அவள் தோழிகளும் சேர்ந்து  இந்திய சுதந்திர போராட்டம் பற்றி நடத்திய நாடகத்தின் இறுதியில் காந்தி சுட்டுக் கொல்லப்படும் காட்சி அவள் நினைவில் வந்தது.  அந்த நினைப்பில் இருக்கும் பொழுது தான் அது நடந்தது.

 எங்கிருந்தோ திடீரென்று இரண்டு ஆண்களும் மூன்று பெண்களும் தீபிகாவின் பக்கதில் வந்து நின்றனர்.  அவர்களுக்கு ஐம்பதிலிருந்து அறுபது வயதிற்குள் இருக்கும்.  ஆண்கள் வேட்டி கட்டி இருந்தனர்.  அவர்கள் நெற்றியில் விபூதி.  பெண்கள் இடது பக்கம் புடவை உடுத்தி, பெரிய சிவப்பு பொட்டு வைத்திருந்தனர். சிவப்பு பொட்டின் மேல் விபூதி கீற்று சற்றே மங்கலாய் தெரிந்தது.    அவர்கள் ஐவரும் காந்தி சமாதியை கீழே விழுந்து வணங்கினர்.  எழுந்து தலை மேல் கை தூக்கி கும்பிட்டனர்.  பின் அதிலிருந்த ஒரு பெண்மணி பாட ஆரம்பித்தாள்.  "ரகுபதி ராகவ ராஜாராம்...." அவளுடன் கூட எல்லோரும் பாட தொடங்கினர். பாடிக் கொண்டே சமாதியை வலம் வந்தனர்.  கணவரும் குழந்தைகளும் அவர்களுடன் பாடிக் கொண்டே சமாதியை சுற்றி வந்தனர்.   "ராம ராம ஜெய ராஜா ராம்...." என்று அவர்கள் பாடிக் கொண்டிருக்கையில் தீபிகா காந்தி சமாதியை விழுந்து வணங்கினாள்.  வியர்வையில் அவள் உடம்புடன் அவள் உடை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.







Saturday, January 21, 2017

ஒபாமாவும்....

"சுஜாதா, அமெரிக்காவில் உங்கள் வீடு எங்கு இருக்கிறது?"

"வாஷிங்டன் டி.சி.யிலிருந்து கூப்பிடு தூரத்தில்."

"அடிக்கடி வாஷிங்டன் டி.சி. சென்றிருப்பீர்களோ?"

"அடிக்கடி என்று சொல்லவதற்கில்லை.  ஆனால் பல முறை சென்றிருக்கிறேன்."

"வாஷிங்டன் டி.சியைப் பற்றிய நினைவுகளை பகிர்ந்து கொள்ள முடியுமா?"

"செர்ரி ப்ளாஸம் பார்ப்பதற்காக முதல் முதலாய வாஷிங்டன் டி.சி. சென்றோம்.  அந்த செர்ரி மரங்களை வேடிக்கை பார்த்தபடியே நாங்கள் நடந்து கொண்டிருக்க, திடீரென்று தூரத்தில் ஒரு கட்டிடம் என் கண்ணில் பட்டது.  கண்ணில் பட்ட முதல் நொடியிலேயே மனதிலும் பட்டது.  அன்று முதல் இன்று வரை அந்த கட்டிடம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்துவதில் தவறில்லை.  பலமுறை இரவிலும், பகலிலும் அந்த கட்டிடத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன்.   முதன் முதலில் பார்த்தபொழுது எப்படி என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியதோ அதே போல் ஒவ்வொரு முறையும் வியப்பில் ஆழ்த்தும்.  அதையும்  தவிர முக்கியமான விஷயம், வரலாற்று பக்கமே தலை வைத்து படுக்காத என்னை, வரலாற்றின் மேல் காதல் கொள்ள வைத்தது அந்த கட்டிடம்.  எதற்காக, எப்படி இந்த கட்டிடத்தை கட்டினார்கள் என்று படிக்க தொடங்கி, அமெரிக்காவின் வரலாற்றை ஏனோ தானோ என்று படித்துவிட்டு, இன்று இந்தியாவின் வரலாற்றை விழுந்து விழுந்து படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.  அந்த கட்டிடம்......"U.S. Capitol."

"வெள்ளை மாளிகையைப் பற்றி....?"

"அமெரிக்கா வந்த புதிதில் வெள்ளை மாளிகையைச் சுற்றிப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.  அப்பொழுது அதிபர் புஷ் ஆட்சியில் இருந்தார்.  அன்று வெள்ளை மாளிகை என்னை பெரிதாய் ஈர்க்கவில்லை.   அதிபர் ஒபாமா ஆட்சிக்கு வந்ததும் வாஷிங்டன் டி.சியின் மேல் இருந்த காதல் பன்மடங்காயிற்று."

"அதிபர் ஒபாமா வந்த பிறகு வெள்ளை மாளிகை சென்றிரீர்களா?"

"இல்லை.  உள்ளே செல்லவில்லை.  ஆனால் பலமுறை வெளியில் இருந்து பார்த்திருக்கிறேன்.  அப்பொழுது எல்லாம் நமக்கு பிடித்த ஒருவர் உள்ளே இருக்கிறார் என்று தோன்றும்.   வெள்ளை மாளிகையின் அருகே ஒரு பெரிய புல்வெளி ஒன்று உண்டு.  அங்கு உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதற்கு என்று பிக்னின் டேபிள்(கள்) உள்ளன.   வீட்டிலிருந்து புளியோதரையும், தயிர் சாதமும், ஊறுகாயும் எடுத்துக் கொண்டு, அந்த டேபிள்களில் உட்கார்ந்து கொண்டு வெள்ளை மாளிகையைப் பார்த்துக் கொண்டே சாப்பிடுவது ஒரு சந்தோஷம்."

"U.S. Capitol உள் சென்றிருக்கிறீர்களா?

"U.S. Capitol. ஏரோப்ளேன் போல்.  வெளியிலிருந்து பார்க்கும் இன்பத்தைப் போல் உள்ளே அவ்வளவு இன்பம் இருக்காது.   U.S. Capitol முன்பு ஒரு பெரிய மைதானம் இருக்கிறது.  குழந்தைகளுடன் விளையாடலாம்.  நடை பயிலலாம்.  எலும்மிச்சம்பழ சாதமும், உருளைக் கிழங்கு ரோஸ்ட்டும் சாப்பிடலாம்.  அங்கு சதா சர்வ காலமும் ஹெலிகாப்ட்டர்கள் சுற்றிக் கொண்டே இருக்கும்.  கருப்பு, நீலம், பச்சை, சிகப்பு என பல வண்ணங்களில் ஹெலிகாப்ட்டர்கள் இருக்கும்.  அதை பார்க்கும்பொழுது எல்லாம் இதற்குள் அதிபர் ஒபாமா இருப்பாரா என்று பலமுறை நான் நினைத்ததுண்டு."

"அதிபர் ஒபாமா மேல் அப்படி என்ன ஈர்ப்பு?  அவர் உங்களுக்கு என்ன நல்லது செய்தார்?"

"அவர் நல்லது செய்தாரா என்று எனக்கு தெரியாது.  தீயது ஏதும் செய்யவில்லை.  எனக்கு யானை மிகவும் பிடிக்கும். யானை எனக்கு என்ன செய்தது?  கடல் அலை பிடிக்கும். அலை எனக்கு என்ன செய்தது? யாரைப் பார்க்கும் போது என் மனம் பூத்துக் குலுங்குகிறதோ,  அவர் எனக்கு ஏதாவது செய்து தான் ஆக வேண்டும் என்றில்லை.  ஒபாமாவை நான் அதிபராய் பார்த்த நாட்கள் குறைவு.  நல்ல கணவராய், நல்ல தந்தையாய் பார்த்த நாட்கள் தான் அதிகம்."

"அவர் நல்ல கணவராய் இருப்பதில் உங்களுக்கு என்ன லாபம்?"

"பெண்களை மதிப்பவரால் மட்டுமே நல்ல கணவராய் இருக்க முடியும்.  பெண்களை அவர் மதித்தால், பெண்களும் அவரை மதித்தார்கள்.  ஆட்சியில்  பெண்ணகளால் தொல்லை இல்லை.  அவ்வாறு அல்லாமல் பெண்களைப் பற்றி வாய்க்க்கு வந்தபடி பேசுபவர் ஆட்சி.......ஒன்றும் சொல்வதற்கு இல்லை. இனி சிரித்த முகத்துடன் இருக்கும் அதிபரும் இல்லை, மக்களும் இல்லை."

"மிஷல் ஒபாமா பற்றி....."

"நானும் என் பெண்ணும் மிஷல் ஒபாமாவின் பரம விசிறி.  என்ன படிப்பு, என்ன உடை, என்ன பேச்சு....அவரைப் பார்த்த பின் தான் நாம் படிக்காமல் போனோமே என்று எண்ணி வருத்தப்பட்டிருக்கிறேன்.  அதிபரின் மனைவி என்று பொம்மை போல் இல்லாமல், தன்னால் இயன்ற நன்மையை செய்திருக்கிறார்.  என் மீது அவரின் தாக்கம் எவ்வளவு என்றால் சில நாட்கள் முன் என் மகளிடன் என்னையும் அறியாமல் ஒன்று கூறினேன்.  "பெண்ணே ஒழுங்கா சாப்பிடு.  இனிமே நல்லது எது என்று சொல்வதற்கு மிஷல் ஒபாமா கிடையாது." நான் சொல்லி முடித்த பின் எங்கள் இருவர் கண்களும் கலங்கியது உண்மை. ஒபாமாவின் வெற்றிக்கு முழு முதல் காரணம் மிஷல் ஒபாமா தான்.  நல்ல மனைவி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு அவர் உதாரணம்."

"நேற்று inauguration பார்த்தீர்களா?"

"ஒபாமாவும், மிஷல் ஒபாமாவும் இருக்கும் வரை பார்த்தேன். அவர்கள் பறந்து போன பிறகு எல்லாம் போனது.  எதையும் பார்ப்பதற்கு mood இல்லை."

"சுஜாதா,  இந்த பதிவை ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருக்கலாமே?"

"சிரிப்புக்கும். கிண்டலுக்கும் ஆங்கிலம் உதவும்.  மனதை சொல்வதற்கு என் தாய்மொழியைத் தவிர வேறு ஏதும் உதவாது."

"கீழே இருக்கும் வீடியோவிலும் தமிழ் பாட்டு தான் உபயோகிதிருக்கிறீர்கள்?"

"ஆம். அந்த பாட்டில் நான் ஊறி திளைத்திருக்கிறேன்.  எந்த ஆங்கில பாட்டிலும் அது போன்று வார்த்தைகள் இல்லை."

"வாஷிங்டன் டி.சி. போவீர்களா?"

"போவேன்.  U.S. Capitol. பார்க்க போவேன்."

"வெள்ளை மாளிகை...."

"இனிஅது வெறும் மாளிகை. "










Friday, January 20, 2017

மெரினாவும்.....

"சுஜாதா, சென்னையில் உங்கள் வீடு எங்கு இருக்கிறது?"

"மெரினாவிலிருந்து கல்லெறி தூரம்."

"அடிக்கடி மெரினாவிற்கு சென்றிருப்பீர்களோ?

"அடிக்கடி சென்றதாய் நினைவு இல்லை.  ஆனால் சிறுவயதில் பலமுறை சென்றிருக்கிறேன்."

"மெரினாவைப் பற்றி உங்கள் நினைவுகளை சொல்ல முடியுமா?"

"எங்கள் வீட்டிலிருந்து கடற்கரை சாலைக்கு வந்தால் இருப்பது விவேகானந்தர் பீச்சு.  விவேகானந்தர் நினைவு இல்லம் இருப்பதால விவேகானந்தர் பீச்சு. அதிலிருந்து வலது பக்கம் ரெடியோ பீச்சு.   சென்னை வானொலி நிலையம் இருந்ததால் ரெடியோ பீச் என்று பெயர் காரணம் வந்தது.  கலங்கரை விளக்கம், காந்தி சிலை எல்லாம் ரெடியோ பீச்சில் இருக்கிறது. இடது பக்கம் மெரினா பீச்சு.  அதையும் தாண்டி போனால் கல்லறை பீச்சு. "

"ஆக, கலங்கரை விளக்கம் இருக்கும் ரெடியோ பீச்சில் தான் கூட்டம் அதிகம் இருக்குமோ?"

"இல்லை. கலங்கரை விளக்கம் முன்பு செயல்பாட்டில் இல்லை.  பூட்டிக் கிடந்தது. மெரினாவில் தான் கூட்டம் அதிகம்.  முன்பு மெரினாவின் மணல் வெளியில் கடைகள் இருந்தன.  அந்த கடைகளுக்கு ஆகவே மெரீனாவில் கூட்டம் வரும்.  அந்த கடைகளைப் பார்ப்பதே தனி சந்தோஷம்.   தலைக்கு போட்டுக் க்ளிப்பிலிருந்து துணி உலர்த்தும் க்ளிப் முதற்கொண்டு எல்லா விதமான பொருட்களும் அங்கு கிடைக்கும்.  பின் அந்த கடைகள் அகற்றப்பட்டன."

"ஏன்?"

"கடற்கரையை மாசுபடுத்துவதால் அந்த கடைகள் அகற்றப்பட்டன.  இப்பொழுது அங்கு சிலைகள் இருக்கின்றன. ஆங்....இன்னொன்று சொல்ல மறந்து போனேனே....அங்கு கடற்கரை மணல்களில் ஊற்றுக் கிணறுகள் இருக்கும்.  தண்ணீர் பஞ்ச நாட்களில் அந்த கிணறுகள் தான் தண்ணீர் தந்தன.  கடல் தான் தண்ணீர் உப்பாய் இருக்க, அந்த கடலிலிருந்து சற்று தொலைவில் இருந்த இந்த கிணறுகளில் தண்ணீர் பளிங்கு போல் இருப்பதுடன் கற்கண்டாய் இனிக்கும்.  அதெல்லாம் ஒரு காலம்."

"கடைசியாய் எப்பொழுது மெரினாவிற்கு சென்றீர்கள்?"

"நினைவில் இல்லை.  ஆனால் இப்பொழுது போக வேண்டும் போல் இருக்கிறது.  அங்கு சென்று ஜல்லிக்கட்டிற்காக மத வேறுபாடின்றி இணைந்திருக்கும் இளைஞர்களை காண வேண்டும் என்ற ஆவல் உள்ளது."

"நீங்கள் இப்பொழுது சென்னையில் இருந்தால் அந்த கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருப்பீர்களா?"

"தெரியவில்லை. கலந்து கொள்ளாவிட்டாலும், சென்று கண்டு விட்டு வந்திருப்பேன்.  வந்தபின் உணர்ச்சி குவியலாய் இருந்திருப்பேன்.  அவர்களுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று துடித்திருப்பேன்.  என் வாழ்வில் இது போல் ஒரு எழுச்சியை பார்ததில்லை என்று மகிழ்ந்து இருப்பேன்."

"அங்கு அவரவர்கள் குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்க, நீங்கள் வெறும் சென்றிருப்பேன், கண்டிருப்பேன், மகிழ்ந்திருப்பேன் என்று சொல்வது உங்களுக்கே அழகாய் இருக்கிறதா?"

"அழகாய் தான் இல்லை.  என்ன செய்வது? இருப்பது எங்கேயோ.  என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாவிட்டாலும், இந்த அரசு ஒன்று செய்ய வேண்டும்.  அரசர் காலத்தில் கல்வெட்டு எழுப்பினாற் போல் இப்பொழுது இந்த மெரினாவில் ஒரு கல்வெட்டு எழுப்ப வேண்டும்.  2017 ஆம் ஆண்டு, தை மாதத்தில் ஏறு தழவதல்  விளையாட்டை நடைமுறைப் படுத்த வேண்டும் என்று இங்கு இளைஞர்களின் அமைதிப் போராட்டம் நடந்தது என்று அந்த கல்வெட்டில் பதிக்க வேண்டும்.  வருங்காலம் அதை உணர வேண்டும்."

"பாரதியார் பாடலில் வரும் வாய்ச்சொல்லில் வீரர் நீங்கள் தான் போல் இருக்கிறது?"

"இருக்கலாம்."

"நீங்கள் கூறியது போல் அப்படி ஒரு வேளை அங்கு கல்வெட்டு எடுத்தால், கட்டாயமாக அந்த கல்வெட்டுடன் ஒரு செல்ஃபி எடுத்து கொள்வீர்கள் என்று நினைக்கிறேன், சரி தானே?"

"தெரியாது.  இப்பொழுது இருக்கும் மன நிலையில் செல்ஃபி பற்றி சிந்திக்க முடியவில்லை."

"ஏன்?"

"எனக்கு இன்னொரு வீடு இருக்கிறது......"


                                                                                              .......தொடரும்.